Predsjednik SNSD-a Milorad Dodik ponovo je izazvao političke reakcije objavom u kojoj je govorio o sigurnosti Srba u Sarajevu, ratnoj prošlosti Bosne i Hercegovine i položaju Republike Srpske.
Dodik je pojedinačne slučajeve oštećenja automobila sa registarskim oznakama Srbije predstavio kao pokazatelj šire antisrpske atmosfere. Istovremeno je iznio tvrdnje o historijskim odnosima Srba i Bošnjaka, Handžar diviziji i stradanju različitih naroda tokom ratova.
U objavi je također ustvrdio da je Sarajevo „očišćeno od Srba“ te poručio da Republika Srpska neće nestati. Njegove izjave ponovo su otvorile pitanje načina na koji se ratna prošlost predstavlja u savremenim političkim raspravama.
Kritički osvrt na Dodikove tvrdnje ukazuje na važne historijske činjenice koje se ne mogu zanemariti. Tokom Drugog svjetskog rata počinjeni su masovni zločini nad civilima različitih nacionalnosti, uključujući zločine četničkih formacija nad Bošnjacima i Hrvatima, ali i zločine ustaškog režima nad Srbima, Jevrejima i Romima. Istovremeno, brojni Bošnjaci učestvovali su u partizanskom pokretu, a muslimanske rezolucije iz 1941. godine osudile su progone i zločine nad civilnim stanovništvom.
Tvrdnja da je Sarajevo jednostavno „očišćeno od Srba“ također izostavlja složen kontekst rata i poslijeratnih događaja. Tokom opsade Sarajeva od 1992. do 1996. godine ubijeni su brojni civili, uključujući i Srbe koji su ostali u gradu. Nakon Dejtonskog sporazuma, veliki broj Srba napustio je sarajevska naselja koja su reintegrisana u Federaciju BiH. U tim odlascima važnu ulogu imali su i pozivi tadašnjeg rukovodstva bosanskih Srba da stanovništvo napusti područja koja su prelazila pod kontrolu Federacije.
Pojedinačni incidenti poput bušenja guma na automobilima iz Srbije ne predstavljaju sami po sebi dokaz da su Srbi kao narod u Sarajevu općenito ugroženi. Takve slučajeve treba istražiti i sankcionisati, ali ih nije opravdano automatski predstavljati kao dokaz kolektivne netrpeljivosti.
Kada je riječ o ratu devedesetih, međunarodni sudovi utvrdili su odgovornost za brojne zločine počinjene nad civilima. Međunarodni sud pravde potvrdio je da je u Srebrenici počinjen genocid, dok su presude Međunarodnog krivičnog tribunala za bivšu Jugoslaviju dokumentovale zločine i kampanje progona u više općina BiH.
Priznavanje stradanja civila svih nacionalnosti ne znači da se mogu zanemariti sudski utvrđene činjenice o odgovornosti za konkretne zločine. Zbog toga političke izjave o ratnoj prošlosti treba provjeravati kroz dokumente, historijske izvore i pravosnažne presude.